We hebben 51 gasten en geen leden online

Rechter arm- probleem ontstond in 1981, hierdoor kon ik
helaas vanaf die datum niet meer bij een baas werken.

Ik had in 1981 problemen gekregen met mijn rechterarm en was daardoor blijvend niet meer in staat, om mijn werk goed en correct uit te oefenen. Ook nu, anno 2012 had ik nog geregeld pijn aan mijn hand, dat zich uit in het verschijnsel, dat mijn spieren op ongeregelde tijden gedurende niet al te lange tijd zich gaan verkrampen, wat heel pijnlijk en onprettig aanvoelde!
Als die kramp optrad, bv. als je aan het eten was, dan kon je, als je geluk had, je bestek nog net op tijd weg leggen, of je moet het terstond los laten met een merkwaardige kronkelbeweging, je hand krijgt ineens een tijdelijke verlamming, dus je kon dan totaal niets meer vast houden, vanwege de stekende pijn, die daar mee gepaard ging.
Je eten kon je op dat moment ook niet meer nuttigen, als het al niet meteen op de vloer was gevallen.
Ik heb wel eens gehad, dat ik aan het schrijven was op een vel papier en dan overkwam het je, dat je ineens je pen kwijt was, omdat je niet meer de kracht kon opbrengen, om die gewoon nog vast te kunnen houden.
Dus ook het schrijven was dan voorlopig over en uit, hetgeen een zéér knullige indruk maakte op de omstanders, want dan leek het in hun ogen zo, dat jij je pen weg had weggegooid, wat echter niet de bedoeling was.
Omdat je spieren op een onverwacht moment een krampaanval te verduren hebben, krijg je zelf een hevige schrikreactie en dan is het gemakkelijk in te zien, dat, wat je ook maar vast hebt in je vingers, dit je gegarandeerd uit je hand valt.
schoolslagJe leert er uiteindelijk wel mee te leven, maar het is op bepaalde ogenblikken extra vervelend, vooral in de zomer, zodra het Zomerbad Peize weer open was gegaan en ik elke dag weer ging zwemmen.
Dan speelde die rotkwaal ook wel eens op, tijdens die sportieve activiteit in het water.
En dan wss daar ineens die hele rare gewaarwording, je voelde direct, de pijn en die bijna-verlamming, maar je zwom toch met moeite door tot aan het einde van de baan, als je dat al kon redden, want als het een en ander een heftige aangelegenheid werd, dan lukte je dit al niet eens meer en moest je direct gaan stoppen en eventueel gaan watertrappelen, als je toevallig nog in het diepe gedeelte van het zwembad was.
Ik drukte meestal bij een aanval met mijn andere hand op de verkrampte spier, om het grootste deel van de spanning wat te reduceren, zodat die spier wat minder pijnlijk aanvoelde.
Gelukkig lukte dit in het merendeel van de gevallen wel, maar het duurde toch gauw een minuutje of twee, drie, voordat ik mijn hand weer een beetje onder controle had en de verlamming iets minder wss geworden.
Daarna pas kon ik weer normaal verder gaan met het baantjes zwemmen, want u begrijpt vast wel, dat je met een verkrampte hand niet veel kon uitrichten. Met name wilden je vingers niet goed meedoen, omdat die gespannen spier dat belemmerde en op een gegeven moment stonden die vingers scheef vertrokken, waardoor je echt even machteloos stond.
Ik was de laatste maanden vrij veel bij mijn grote vriendin aan het klussen en af en toe maakte ze ook mee, dat ik dan plotseling en altijd onverwacht met dit probleem te maken kreeg en dus eventjes helaas niet verder kon met dat onderdeel van de klus, waar ik mee bezig was.
Soms kwam het zelfs voor, dat je de tranen over je wangen stroomden, vanwege de pijn, die dan door je lichaam gierde, hoe je ook probeerde, om jezelf flink te houden, maar de tranen kreeg je daar niet direct mee weg uiteraard!
Je had op dat moment gewoon te veel pijn en je kon dan die geblesseerde hand niet meer gebruiken en je deed het beste er aan, om hem met de linkerhand op een knie te duwen teneinde die ongecontroleerde spanning in je rechterhand geleidelijk af te laten zwakken en dit hielp gelukkig altijd wel iets.
Na een tijdsduur van een kleine 15 minuten, lukte het in de meeste gevallen wel weer en kon ik min of meer vrolijk weer verder met mijn werkzaamheden gaan.
Ik werd om deze hardnekkige kwaal voor de eerste maal in 1982 geopereerd, exact op 1 Oktober, aan mijn rechterarm, aan mijn elleboogzenuw, het was een zogeheten Ulnaris-omleggings-operatie.
Na die chirurgische klus kreeg ik te horen, dat het daarna misschien eerst wel wat beter zou gaan, maar, dat ik er vrij zeker van kon zijn, dat ik nog zo af en toe wel behoorlijk last kon hebben. Er was zelfs aan mij verteld dat er zelfs een kans in zou kunnen zitten, dat in de toekomst ik dit probleem ook aan mijn andere hand zou kunnen krijgen. Helaas is dat laatste bewaarheid geworden.
Soms gaat het enkele dagen achter elkaar goed, soms een week, maar daarna heb ik toch wel weer dat pijnlijke en lastige probleempje gehad met mijn hand. Het laatste jaar heb ik inderdaad ook dit probleem met mijn linkerhand, dit met dezelfde gevolgen als wat ik met mijn rechterhand al die jaren al gewend was. Ik heb al een paar keer mee moeten maken dat mijn beide handen op hetzelfde moment gingen verkrampen, dit was onderweg op mijn fiets. Wat kun je dan doen, stoppen met fietsen, want je kunt het stuur niet eens meer vast houden, op deze momenten besef je pas echt hoe onthand of jij dan bent. Daar sta je dan, aan de kant van de weg, niets beginnende met je beide handen, hier wordt je echt niet vrolijk van, al duurt het ook maar enkele minuten, het blijft bijzonder pijnlijk, je kunt op zulke momenten helemaal niets beginnen en wacht dan maar weer af tot het is afgezakt.

trio bedrijven sappemeerOmdat ik door deze gezondheids problemen langer dan een jaar in de ziektewet heb gezeten, heb ik helaas mijn ontslag moeten accepteren bij de WSW- Trio Bedrijven te Sappemeer.
Dit mede naar aanleiding van de verzorging van onze zoon Christiaan, die ik op me moest nemen, vanwege de verslechterende gezondheid van hem, hij leed toen aan een hardnekkige vorm van astma, tegenwoordig was het voor hem niet echt beter geworden. Bij de medische indicatie van onze huisarts van toen, dokter Bakker, hadden wij tevens het advies gekregen, om zo spoedig als mogelijk was, een andere woning te betrekken. Het toen huidige vochtige huis, was gewoon niet goed meer voor ons kleine kereltje: Hij had het altijd zo ontzettend benauwd. We konden daarom gewoon niet anders, dan dit advies op te gaan volgen.

Onze zoon leeft inmiddels niet meer, hij is gestorven op 12 Februari 2015, hij is maar 34 jaar geworden.

Aangezien wij al een behoorlijke tijd als woningzoekenden stonden ingeschreven in het dorp Peize, hadden wij het vermoeden, dat wij niet al te lang dan na nu, een woning ter beschikking zouden krijgen, maar met die medische urgentie er bij, vanwege de zorgen met onze zoon Christiaan, heeft het de zaak wel mogen bespoedigen en binnen een maand hadden wij die woning toegewezen gekregen. Dat was wel een geluk met name voor onze zoon, want het ging beslist niet goed met hem, omdat hij al zijn energie nodig had, om te kunnen blijven ademhalen en daardoor de eerste jaren van zijn leven een behoorlijke groeiachterstand had opgelopen. We konden dus eindelijk gaan verhuizen!
Het beleid van de Gemeente Peize in die tijd was er op gericht, om alleen oud- inwonende en in de Gemeente geboren personen tot een tijd van maximaal vijf jaar na een verhuizing buiten de gemeente, weer toe te laten als woningzoekende, was deze tijd voorbij, dan had je helaas pech gehad: Dan word je als een normale woningzoekende ingeschreven en kom je dientengevolge weer onderaan de lijst te staan, net als ieder ander, die ook zijn keuze op Peize had laten vallen.
Ik ben ook de laatste jaren nog steeds druk doende met het terugduwen van die recalcitrante spier, die zich op elk onverwacht moment roert en dan ook op volle spanning in mijn hand mijn vingers uit elkaar trekt.
Ik laat dus helaas nog steeds iets te vaak uit mijn hand vallen (gooien doe ik dus niet, al lijkt het soms wel zo), maar als ik een klein kind in mijn armen zou willen vasthouden, dan moet ik dit helaas weigeren, hoe graag ik het ook zou willen!
Ik durf het niet aan omwille van het kleine kind, ik wil er niet aan denken wat of er fout kan gaan als mij dit op zo'n moment onverwacht weer gaat overkomen, dit wil je zonder meer niet hebben dat dit ooit eens zou gaan gebeuren!


Wat of er medisch met mijn handen exact aan de hand is, kunt u lezen in het
hier na volgende artikel van de Nederlandse Vereniging voor Neurochirurgie.

ulnaris pagina 1

ulnaris pagina 2

ulnaris pagina 3

DISCLAIMER