We hebben 17 gasten en geen leden online

Man Bijt Hond TV-uitzending op 08-11-2010, ‘’Verkeersongevallen vaak door wandelaars veroorzaakt’’.

Begin November 2010 werd ik verzocht door een caissière van de Aldi in Roden, ene mevrouw Alberta Zeewuster, om mij op te geven aan Het TV-programma Man Bijt Hond, omdat zij vond (en nu nog steeds man bijt hond op 08 11 2010 trompetvindt), dat ik een bijzonder iemand ben, omdat ik zo ontstellend veel blijk te lopen, zonder daarbij moe te worden.
Zij had mij in het verleden wel vaker hierover gepolst, maar dat had ik elke keer afgehouden, omdat ik mijzelf toch niet zo bijzonder vond, als zij dacht, dat ik was: Ik liep gewoon een pietsie veel meer dan de gemiddelde Nederlander, dat was dan ook alles, maar uiteindelijk (om haar toch een plezier te kunnen doen) heb ik hierop gezegd, “Ik vind het prima”.
Ze vroeg mij dus daarna om mijn volledige naam en adres met telefoonnummer aan haar te verstrekken, zodat zij op haar beurt, dit weer door kon geven aan de Redactie van Man Bijt Hond en dat heb ik toen maar aan haar gegeven.
En waar ik bij stond, vroeg ze meteen daarna aan een vrouwelijke collega (Jantje), om heel even haar plaats aan de kassa in te willen nemen, om zo de vrije hand te hebben, even naar het kantoortje te kunnen gaan, om direct te gaan bellen met de Redactie van Man Bijt Hond.
Dit, om mijn naam en andere gegevens aan hen door te kunnen geven, zodat zij eventueel als reactie weer contact op konden nemen met mij.

man bijt hond op 08 11 2010

Op 8 November 2010 werd ik metterdaad gebeld door de redactie van Man Bijt Hond, of ik op die bewuste dag tijd had voor het maken van filmopnames met mij er op, vergezeld van de verheugende mededeling, dat deze sessie diezelfde avond nog zou worden uitgezonden.
Ik had uiteraard in die week, voorafgaande aan die datum met iemand van de redactie, ene Nowelle Barnhoorn, iets van 3 tot 4 keer telefonisch contact gehad, zodat zij zich met de extra verkregen achtergrondinformatie toch een beter beeld kon gaan vormen omtrent het fenomeen van mijn vele lopen.
We hebben ook nog wat e-mail- contact gehad, betreffende het door mij toezenden van enige kenmerkende foto’s, die ik had gemaakt en andere relevante informatie.

man bijt hond op 08 11 2010 aangepastTot ik op 8 november 2010 in de morgen rond 10 uur gebeld werd door iemand van de Redactie.
Men vroeg aan mij, of ik bereid was, om die dag al mee te willen werken aan de filmopnames voor die bewuste dag. Dit, omdat er helaas in dat weekend iemand dodelijk verongelukt was, tijdens het oversteken van een snelweg. De betreffende 19-jarige jongedame werd jammerlijk genoeg door een auto geschept en door twee andere auto’s daarna overreden. Deze driedubbele klap heeft ze helaas met de dood moeten bekopen.

man bijt hond op 08 11 2010 mijdt snelwegenHet moest blijkbaar zo zijn, dat ik die betreffende week op de agenda stond van Man Bijt Hond, waarin zij gepland hadden, om een reportage te maken over mij omtrent het merkwaardige verschijnsel van mijn vele lopen.
Door dit helaas dodelijke ongeval in dat bewuste weekend van 6 en 7 November 2010 werd de datum meer naar voren getrokken.
Want men was in de Redactie van Man Bijt Hond tot het unanieme besluit gekomen, om mij hier voor meteen in te schakelen, vanwege het feit dat ik al ruim 21 jaar dagelijks bij de weg was en dat blijkbaar veilig genoeg had kunnen doen.
Ik had nog nooit een ongeval gehad, was de redenering, dus dan had ik het blijkbaar toch goed voor elkaar met de zorg voor mijn eigen veiligheid.
Daarom trof men snel adequate voorbereidingen, om mijn eerder geplande reportage om te batterijen in een ander actueel verhaal als reactie op de relatief vele dodelijke verkeersslachtoffers, die er dat jaar al gevallen waren.
En zo kwam het, dat ze mij op die morgen van 8 November 2010 onverwachts hadden opgebeld.

Man Bijt Hond probeert altijd zo actueel mogelijk te zijn en zoekt altijd een passend figuur, die op zo’n situatie doeltreffend zou kunnen inspelen en ze hadden mij uitgekozen, om op TV iets over mijn veiligheids- geheim te vertellen.
De regisseur die mij belde, verzocht mij, of ik die kant op wilde komen, waarop ik dus terugzei, dat ik alvast mijn schoenen aan zou trekken en mijn snelste vervoermiddel zou gaan pakken, mijn fiets dus, waarop deze goede man moest lachen en zei, dat Hilversum of in dit geval Heerenveen, toch wel een heel eind fietsen was en dat er zo van die filmopnames die dag niets terecht zou kunnen komen.
Ik meldde de man, dat ik helaas geen ander vervoersmiddel had en dat dit toch bij hun bekend moest zijn geworden, omdat men mij toch aardig wat persoonlijke informatie had ontfutseld via de telefoon die betreffende week daarvoor.
Hij verzekerde mij, dat hij helaas geen tijd genoeg had gehad, om alles over mij te lezen, vandaar zijn veronderstelling, dat ik zelf wel eventjes naar Hilversum of een andere plaats toe zou kunnen rijden.08 11 2010 1

Hij zei vervolgens tegen mij, dat er binnen een kwartier iets geregeld zou worden en dat ik dus daarna weer teruggebeld zou worden, maar dat ik alvast in mijn wandelpakkie met alles erop en eraan klaar zou moeten staan, zodat men dan zeker zou weten, dat die bijzondere plunje in ieder geval geregeld zou zijn.
En inderdaad binnen een kwartier kreeg ik de man weer aan de lijn: Het vervoer was geregeld, men had een Taxi uit Assen besteld en die zou weldra onderweg zijn, om mij op te gaan halen.
En inderdaad, een klein kwartiertje later kwam er een Taxi, ik had mijn ex-vrouw inmiddels verteld, dat er een Taxi op het punt stond langs te komen.
Zijzelf was toevallig net boven, om even aan haar borduurwerk te gaan werken en ze riep dus naar beneden, dat de Taxi er aan kwam, waarop ik de woning aan de achterkant heb verlaten en naar de Taxi toe ben gelopen.
Ik wachtte daar, tot de chauffeur weer terug zou komen, want die was vanzelfsprekend eerst naar de voordeur gelopen om aan te bellen.
Die kon natuurlijk niet van te voren weten, dat ik aan de andere kant van de woning al naar de Taxi toe was gelopen en daar op hem of haar stond te wachten.

08 11 2010 2Het bleek een vrouwelijke Taxi-Chauffeur te zijn (ze had mij nog nooit eerder in mijn uitdossing gezien, omdat ze altijd rondom Assen haar route reed), toen ze weer terug naar de Taxi liep.
Het was leuk, om te zien, hoe ze probeerde haar lachsalvo’s in te houden, vanwege mijn in geel uitgevoerde trainingspak, waarop ik direct tegen haar zei, dat het mij helemaal niets uitmaakte, dat ze om mijn outfit bleef lachen, integendeel, ze deed maar.
We zijn toen ingestapt en de reis ging naar Heerenveen, deze Taxi-Rit heeft een dik uur geduurd, voordat we daar zijn aangekomen, we hebben beiden veel gelachen onderweg en ik heb haar in grote lijnen uitgelegd, wat de bedoeling van mijn reis was en door welke aanleiding dit alles veroorzaakt werd en dat ik zo meteen dezelfde dag nog door Man Bijt Hond gefilmd zou worden.

En zo stond ik enige tijd later stipt op tijd gereed door de uitstekende service van een Taxi met een Taxi-Chauffeuse uit Assen aan de andere kant van Heerenveen voor het maken van filmopnames.
Ik moest vertellen, van mijn standpunt uit gezien over, wat je wel en niet aan de kant van de snelweg moet doen, als je daar onverhoopt kwam te lopen.
08 11 2010 3Het kwam er met name op neer, dat je je eigen veiligheid duidelijk kunt verhogen d.m.v. reflecterende kledingbanden aan beide enkels en aan beide polsen, daarnaast ook 2x gele knipperleds voor op de borst en rode knipperleds achter op je rugzak en tenslotte een hoofdledlamp op je bol, nodig voor je eigen extra zicht vooruit in het donker, want je hebt er nu eenmaal niets aan, als je ergens in valt of ergens tegen aan botst. Maar met voornoemde uitrusting is het voldoende veilig zo, betoogde ik!
Toen de opnames gemaakt waren, heeft men mij weer afgezet bij de Texaco- benzinepomp en binnen tien minuten was ik weer op weg met een Taxi uit Heerenveen en werd ik dus weer terug gebracht naar mijn huis in Peize.

Deze keer was de Taxi-Chauffeur een meneer en die was ook best nieuwsgierig naar de reden van mijn exorbitante outfit en de reden van mijn reis en de voornoemde filmopnames bij Man Bijt Hond en dat dit deze zelfde avond nog uitgezonden zou worden.
Het werd inderdaad diezelfde dag om 18.55 uur uitgezonden op Nederland 2 (klikt u maar).

08 11 2010 4De uitzending valt ook nog steeds terug te zien op het Internet, bij: Manbijthond.nl. Kijkt u maar bij Home en daarna bij Weblinks, het is de eerste link helemaal bovenaan rechts!
Dit was de eerste keer, dat ik op TV te zien was.
Dit is tot stand gekomen blijkbaar, omdat ik door mijn vele lopen alom de aandacht heb getrokken en door sommigen als een exceptionele figuur werd beschouwd.
Ik was inmiddels al een BN-er geworden, een Bekende Noordenvelder dus, maar na deze uitzending werd het gebied van mijn bekendheid flink groter.
Ik was al jaren in de omgeving een betrekkelijk bekende verschijning geworden door mijn opvallende kleding met die hele vreemde woestijnpet op en mijn opvallende rugzak en dus herkende men mij overal rondom mijn voormalige woonplaats Peize.
Binnen een straal van zo’n 30 kilometer rondom Peize kon men mij dus dagelijks tegenkomen.
 

08 11 2010 5Dit heeft ontzettend veel positieve reacties bij de mensen losgemaakt en erg veel mensen vinden jou iets bijzonders, extra sportief, zelfs ontzettend gedisciplineerd en meer van zulke positieve reacties zijn er over mijn niet alledaagse prestaties bij mij binnengekomen, want men kent weinig mensen, die deze prestaties blijken te kunnen leveren.
Het dwingt bij meerdere mensen ontzettend veel respect af, want het is niet niks, om in al die jaren, dat ik nu loop meer dan vijftig kilo af te vallen, terwijl ik nog steeds een grote eter ben.
Mijn topgewicht was in begin april 1989 ruim 154 kilo!
Daar is nu ongeveer 100 kilo van over gebleven en de mensen zijn hiervan erg onder de indruk.

Het mag een wonder heten, dat iemand dat in die tijd voor elkaar heeft gekregen op eigen kracht en met geen enkele hulp van wie dan ook.
 

08 11 2010 6Men heeft nu ineens de euvele moed, om mij langs de weg aan te spreken, met mij te praten, omdat ze mij op TV hebben gezien.
Ze begrijpen nu beter, dat deze TV-persoonlijkheid er misschien wel raar uitziet, maar niet echt raar is in zijn doen en laten en een normaal mens is, die alleen zijn tijd op een aparte manier ingevuld heeft of nog blijkt te besteden.
Ik doe dus gewoon mijn eigen ding!
Ik word nu nog meer dan in het verleden herkend door de mensen onderweg en dit manifesteert zich in toeteren en de hand opsteken. Men wil mij zelfs aanhouden, om even met mij te praten en dit gebeurt niet alleen onderweg, maar ook in winkels of op de fietspaden, waar ik ontzettend veel over gelopen heb.
08 11 2010 7Men wil even contact met “Die rare meneer", zoals sommige kinderen mij wel noemen.  
Er zijn zelfs kinderen, die het leuk vinden, om mij in levende lijve te zien en
ook even met mij praten en mij een hand te geven.
Een keertje hoorde ik in het voorbijgaan een kind tegen zijn vader in het Engels zeggen; “Look, there is the Walking Men!”.

supermarkt-kinderenIk heb een keer iets leuks meegemaakt in de Jumbo supermarkt in Roden, het ging om twee kleine meisjes die met hun moeder daar aan het boodschappen waren. Ik denk dat de een ongeveer 2 jaar was en de andere ongeveer 4 jaar oud. Deze oudste kreeg mij ineens in het vizier en de reactie was prachtig, Wow!!! zei ze ineens en ze draaide zich direct weer om, om op een drafje gauw naar haar moeder te lopen, die verderop in de supermarkt bleek te zijn. Ik hoorde haar tegen haar moeder zeggen van: Mam, ik heb net een hele grote aparte meneer gezien! De moeder zag mij aan komen lopen en lachte, ze herkende mij en dat vertelde ze haar dochtertje. Deze meneer loopt ontzettend veel, zelfs zo veel dat hij er mee op de TV is gekomen, want niet iedereen kan zoiets doen wat die meneer heeft gedaan. Het kind keek mij aan, keek haar moeder aan en zei toen: Maar mama iedereen kan toch lopen? Prachtig deze eenvoudige logica van kinderen, ze had gelijk! Ik heb nog eventjes met de moeder gesproken en ze vondt het leuk dat haar kinderen zo op mij hadden gereageerd. Ik heb haar een fijne dag toegewenst en ben toen verder mijn eigen weg gegaan.
Ik vind het allemaal prima en het streelt mijn ego natuurlijk wel, ik ben niet van steen, maar ik ga er niet van naast mijn schoenen lopen (anders verslijt ik namelijk nog meer sokken dan eigenlijk de bedoeling is) want zo bijzonder ben ik nou ook weer niet, ik loop alleen een beetje veel meer dan de gemiddelde Nederlander, een 150 tot zo’n 180 kilometer per week gemiddeld en dat is dan ook alles!

DISCLAIMER