We hebben 174 gasten en geen leden online

Klik hier voor de radio uitzending van 5 juli 2011, duur 8 minuten en 30 seconden

RTV -Drenthe -Trektocht op 4 en 5 juli 2011 in Roden.

Trektocht 2011Van het jaar 2000 tot en met 2008 zond RTV-Drenthe elk zomerseizoen een reportage uit van hun eigen Trektocht. 
Twee teams, die elkaar elke week aflosten, om kriskras door heel Drenthe te lopen en daarbij tevens onderweg bezig waren voor een goed doel.
Ik heb dit al die jaren gevolgd en vond (en nu nog steeds) dit gebeuren altijd prachtig, om naar te kijken.
Het Trektochtteam is in die jaren in totaal ook drie keer door Peize heen gekomen en jammer genoeg was ik alle keren helaas verhinderd, om er bij te zijn. 
Ze zijn er na 2 Zomerseizoenen afwezigheid dit jaar [2011] gelukkig weer terug, zodat ik hopelijk nu wel een kans krijg, om ze te treffen.
In het verleden namen ze zo af en toe een Gast-lo(o)p(st)er mee, die dan een dagje met het Trektochtteam mee mocht lopen en toen ik dus op het Internet had vastgesteld, dat ze op 4 juli 2011 rond half 6 in de middag in Roden zouden aankomen, heb ik mij geen moment bedacht en zorgde er dus voor, dat ik omstreeks die tijd in Roden aanwezig was, om op het Trektochtteam te kunnen wachten, ze zouden op de Albertsbaan arriveren.
Ik was erbij, ik heb genoten van het er na komende kleine uurtje, ik heb meegezongen met mijn eigen lijflied “Loat mie moar loop’n, loat mie moar gaon” van Daniël Lohues.
Ik ben zelfs enkele keren in beeld geweest tijdens de TV-opnamen hiervan, zie hiervoor de foto’s in Mijn Foto Galerij.
Na afloop van dit prachtige gebeuren heb ik ook nog een poosje persoonlijk met het Trektochtteam gesproken en tijdens dat gesprek aan hun kenbaar gemaakt, dat ik graag de volgende dag met hun mee wilde lopen als Gastloper, ze zouden de volgende dag als eindbestemming Eelde aandoen.
Anouk Middel vond dat mijn verzoek gezellig klonk en een goed plan was en het Team nam afscheid van mij en we zouden elkaar de volgende morgen dus weer treffen.

Melkboer Burdy Trektocht 2011

De zingende melkboer Burdy, hij doet een belangrijke
bekentenis, hij zou best naar het Songfestival willen!

Ik ben dus de volgende morgen, zoals altijd om half 5 de deur uitgegaan, om mijn eerste 6 kilometer te lopen (naar en van Altena), om daarna om kwart over 6 naar het Zomerbad Peize te lopen (2 Km daar heen) en ter plekke dus mijn 50 baantjes te gaan zwemmen en weer terug naar huis te lopen (2 km loopafstand terug, het is dan inmiddels 8 uur geworden). Ik heb eventjes gegeten en mijzelf omgekleed en ben toen na half 9 naar Roden gelopen naar de Albertsbaan, om daar uiteindelijk om half 10 aan te komen en te wachten op het RTV-Drenthe -Trektochtteam.

Binnen enkele minuten kwamen ze in de beide auto’s van RTV-Drenthe aangereden en het Team zag mij al op het bankje zitten en ze begroetten mij allervriendelijkst. 
Maar toen kwam de domper voor mij, de vrouwelijke regisseur had inmiddels al van het Team begrepen, dat ik als Gastloper mee wilde.
Ze kwam bij me staan en vertelde me vrijwel direct, dat Het Bestuur van de Stichting Mont Ventoux er pertinent geen Gastloper bij wilde hebben en dat men alleen de mensen van het Trektochtteam onderweg in beeld wilde houden en dat ik dus als opvallende persoonlijkheid alle aandacht van het team zou afleiden en dat dit dus beslist niet de bedoeling kon zijn.
Spijtig, maar ik mocht dus helaas niet met hun mee! 
Als troost kreeg ik van Martin de originele kaarten van de dag daarvoor, toen de trektocht van Vries naar Roden liep, in mijn handen gedrukt, zodat ik in elk geval toch nog een aandenken aan het gebeuren zou hebben.
Er waren al enkele mensen in de veronderstelling, dat ik inderdaad ook met de stoet mee zou lopen en zij keken er vreemd van op, toen ze merkten, dat ik niet mee ging met het team, toen deze zich in beweging zette. 
Ik heb het deze belangstellenden toen maar uitgelegd en de meesten vonden het erg jammer voor mij, want ze hadden er echt op gerekend, dat ik het team met mijn aanwezigheid zou gaan versterken.
Er was zelfs een mevrouw, die zei: “Nou maar hopen, dat ze onderweg niet weer verdwalen, zoals ze dat gisteren ook al hadden gedaan, ze hadden veel beter Johannes mee kunnen laten lopen, want hij weet als geen ander, waar je langs moet gaan, om ergens goed uit te kunnen komen !”. Terwijl het Trektochtteam zich dus klaar maakte voor de Live Radio-uitzending, hadden ze toch ook mij niet helemaal uit het oog verloren.
5 juli foto 11kAaldert had mij al heel even voor de Live Radio-uitzending in het oor gefluisterd, dat hij voor mij langs zou komen lopen en aan mij enkele vragen zou stellen, die op mijzelf betrekking hadden, vanwege mijn nogal opvallende uitdossing tussen het toegestroomde publiek en als goedmaker voor het feit, dat ik helaas niet het Trektochtteam mocht vergezellen.
En inderdaad het duurde maar enkele minuten wachten, tijdens deze Live Radio-uitzending, dat Aaldert naar mij toe kwam lopen en enkele gerichte vragen stelde, omtrent de reden van mijn aparte outfit en deelde dus aan de luisteraars mee, dat ik een bekende persoonlijkheid in deze omgeving was en dat de meeste mensen mij dus wel kenden. Ik had voor het Team thuis al wat lekkers in blik mee genomen, om voor onderweg voor ons samen, te kunnen nuttigen, maar ik heb die versnaperingen toch maar aan het Team meegegeven, waarbij ik voor mij zelf niets overhield.
Ik heb het Team nog uitgezwaaid, toen ze vanaf de Albertsbaan in Roden vertrokken richting Lieveren, wat u op foto 12 en foto 13 ook duidelijk zelf kunt vaststellen, deze foto's vindt u in Mijn Foto Galerij, bij de categorie RTV Drenthe Trektocht 04 en 05-07-2011. Er waren op 5 juli niet zoveel mensen op de been, als de dag daarvoor: Toen waren er meer dan een paar honderd, die de stoet kwamen verwelkomen!

De uitzending van deze trektocht is door mij ook op mijn Web-Site gelinkt (klikt u maar).

ditispeize trektocht

De volgende dag stond het bovenstaande stukje op de Website van ditispeize.nl.

Men kan van mij zeggen, wat men wil, maar ik kan vrijwel als enige in ieder geval zeggen, dat ik het gevraagd heb, om op eigen titel mee te mogen lopen met het RTV-Drenthe –Trektochtteam. Ik neem gevoeglijk aan, dat menigeen het niet eens zou durven vragen laat staan, om effectief ook mee te gaan lopen! 
Erg jammer, dat het mij uiteindelijk niet gelukt is!

foto 013kDe volgende dag stond het verhaal van de Trektocht uiteraard in De Krant. Dit is een plaatselijke krant, waar het nieuws van de dag in wordt afgedrukt, zo ook van de dag er voor. Er stond een heel verhaal in over De Trektocht en over de Aktie, waarvoor men reclame maakte: In dit geval ging het om het goede doel, om geld in te zamelen voor de Stichting Mont Ventoux.
En jawel hoor, ook stond er in dit zelfde verhaal mijn naam. Het leek net of men er van uit was gegaan, dat iedereen wel wist, wie er achter deze naam schuil ging. Net achter het stukje over het koffiezakje in die krant stond duidelijk te lezen: Johannes Luders is er ook. Hij heeft - zo zegt hij - alweer op z’n minst zestien kilometer gelopen en vijftig (!) baantjes gezwommen.
Ik heb van deze beide dagen (maandagavond en dinsdagmorgen) buitengewoon veel plezier beleefd en was erg blij, dat ik eindelijk na al die jaren het Trektochtteam ook eens in levende lijve heb mogen ontmoeten en met ze heb mogen spreken.
Deze ervaring heeft mij veel goed gedaan, want de mensen vinden mij meer en meer iemand, die er gewoon bij hoort en soms hoor ik wel eens de volgende stelling van iemand: “Ik wou dat er meer mensen, zoals jij waren, dan was het een stuk gezelliger op de straat!”
Ik kom zo af en toe ook wel eens iemand tegen, die zich toch graag in mijn situatie wil verdiepen en zo meer wil te weten komen over mijn positieve instelling in het leven.
Zo ‘n belangstellend persoon is blijkbaar van mening, dat ik op een zeer eigenzinnige manier mijn leven aan het indelen ben.
Op de vraag over, hoe men tegen mij aan dient te kijken, omdat ik nogal uit de toon val, heb ik altijd hetzelfde antwoord klaar;“Ik behoor niet tot de groep van de vele duizenden mensen die alleen maar doen, wat er op een bordje staat geschreven. Zo van, als er linksaf staat, dat je dan ook alleen maar links mag gaan en dan doet iedereen dat domweg, maar dat is niet mijn pakkie aan, omdat ik wil weten, wat of er met rechts mis is en ik ga pas een richting uit, als ik van te voren heb onderzocht of dat de goede afslag is.
Ik loop niet als een kuddedier, net als ieder ander met de grote kudde mee, omdat ik zelf wens te bepalen, waar ik heen wil gaan!
foto 015kOnderweg kom ik meer dan eens mensen tegen, die mij vragen of ik voor de Nijmeegse Vierdaagse aan het trainen ben, welke vraag ik mij natuurlijk best kan voorstellen. Dan antwoord ik meestal met: “Ik doe niet mee aan de Nijmeegse Vierdaagse, ik vind dat een massale hakken-trapperij, het is mij veel te druk in zo’n grote mensenmassa!”.

Waarop de meesten dan zeggen, dat het om de eer gaat en de medaille en dat je jezelf hebt kunnen bewijzen, dat je aan dit evenement toch maar hebt meegedaan. Waarop ik dan meestal reageer met: “Die eer hoeft voor mij niet, want met de naam Nijmeegse Vierdaagse heb ik helaas niets bijzonders, wat betreft die medaille heb ik een hele simpele oplossing: Ik heb nog wel een Euromunt in mijn portemonnee en daar prik ik wel een gaatje door heen en ik heb nog wel ergens een touwtje, om hem aan vast te maken, zodat ik die dan om mijn nek kan hangen. Het bewijzen, dat ik dit dus kan, zo’n eindje lopen, dat heb ik allang in den brede gedaan, want de mensen zien mij immers het gehele jaar door, nagenoeg iedere dag wel ergens lopen en soms wel veel meer dan 25 kilometer van mijn huis verwijderd, dus een flink eind lopen kan ik al wel!”
Meestal schiet men dan in de lach, om mijn verhaal van de eigen gemaakte medaille.
Soms gaat men dan toch verder hier op door, maar dan kan ik het toch niet laten op te merken, dat ik het niets bijzonders vind, om die Nijmeegse Vierdaagse uit te lopen, omdat ik er geen eer mee kan behalen, omdat je daar in de grote massa opgaat. Maar als je dezelfde mensen zou vragen, om een week later, in dezelfde outfit, over hetzelfde parcours, nogmaals die route zouden gaan lopen, dan is er niemand die dit wil doen, terwijl ze dit in de grote massa wel hebben gedurfd, want dan vallen ze niet zo op, wie heeft er dan nog lef om na de Nijmeegse Vierdaagse om dan wel in diezelfde outfit te gaan lopen? Alleen omdat men dan op zou vallen, blijkbaar generen mensen zich daarvoor, want dat lijkt toch niet?

Nijmeegse-Vierdaagse-2012jpg

Ik doe niet anders en de mensen wennen er vanzelf wel aan, want ik bepaal zelf wel, wat of ik aan trek en hoe ik er dan uit ga zien, het is tenslotte wel mijn keuze, om er zo gekleurd op te staan en dan met name in het geel de straat op te gaan. In het begin werd ik vaak uitgelachen, maar dat interesseert mij helemaal niets, het is hun tekortkoming, omdat ze zich geen houding weten te geven en niet hebben geleerd, hoe ze op mijn outfit moeten reageren. Ik zit er totaal niet mee, wat men van mij vindt, dat is hun mening en die mag anders zijn dan mijn mening.
Ik vertel in een praatje met sommige mensen over de Nijmeegse Vierdaagse, dat ik het zonde van mijn geld en mijn tijd vindt. Al die onnodige inspanningen, om de daar bij komende dingen te regelen, zoals de overnachtingen, het eten en drinken, de heen en terugreis met bus en trein en de onvoorziene kosten, die je onaangenaam kunnen verrassen, als er iets onverwachts aan de hand blijkt te zijn. Nee, zeg ik dan, mijn hobby is een stuk goedkoper, het heeft vele voordelen, je bent niet ver van huis, je slaapt elke nacht in je eigen bed, eten en drinken neem je van huis mee en als er iets vervelends gebeurt, ben je binnen de kortste keren met of zonder eventuele hulp zo weer thuis. Dat laatste vind ik toch wel belangrijk, want het wordt een heel ander verhaal, als je in de regio van Nijmegen gedoe zou krijgen.
Dan vertel ik er meestal bij, dat ik de Nijmeegse Vierdaagse elke week loop, maar dan wel het gehele jaar rond.

man bijt hond aangepast

De eer die mij hierdoor ten deel is gevallen is het roemrijke feit, dat ik door mijn vele lopen het toch maar voor elkaar heb gekregen, om landelijk de TV te halen met de uitzending van Man Bijt Hond op 8 November 2010 met mijn visie over gevaarlijke voetgangers, die proberen de snelweg over te steken, de uitzending van 29 November 2010 van RTV-Drenthe over mijn opvallend vele lopen dus en natuurlijk de RTV-Drenthe- uitzending van 4 en 5 Juli 2011, gaande over de opnamen van het RTV Drenthe Trektochtteam, dat toen ook Roden aan deed.
Daar kan geen Nijmeegse Vierdaagse tegenop, want ik laat het elke dag dus weer aan iedereen zien, dat ik nog steeds overal blijf rond lopen, door weer en wind, weer of geen weer!
Heel soms vragen mensen wel eens aan mij of ik ooit zou overwegen, om naar Santiago de Compostella te lopen of naar een nog andere buitenlandse route,
waarvan men dan ook nog de naam noemt.
Dan antwoord ik meestal met: “Wat moet ik zover van huis, ik ken er geen mens, spreek niet eens de taal, ik wil geen onnodig risico lopen zover
van mijn huis, ik ben beslist niet bang uitgevallen, maar om het op zo’n manier bewust uit te lokken, Nee dank je beleefd!”. 
Ja, zegt men dan tegen mij, je moet het als een avontuur zien, waarop ik dan steevast antwoord met, dat ze zelf maar zo’n avontuur moeten gaan beginnen en dat ik nu eenmaal niet zo avontuurlijk ben als de doorsnee toerist!

foto 021k

De laatste jaren kom ik vrijwel dagelijks in Roden, hetzij op de heenreis, hetzij op de terugreis, het is maar net, hoe het uitkomt. Over het algemeen blijf ik dan altijd enige tijd zitten in het koffiehoekje bij de inbrengwinkel Het Goed aan de Ceintuurbaan- Noord in Roden.
Heel veel mensen weten dit en zoeken mij soms ook op bij Het Goed, omdat ze via via hebben gehoord, dat ik daar vaak ben, dus dan proberen ze mij daar te ontmoeten.
Ik drink daar meestal een paar bekertjes chocolademelk en praat even met individuele mensen, maar soms ook met een hele groep, mensen die speciaal in mij geïnteresseerd zijn en meer willen weten, over het hoe en waarom van mijn vele lopen in de omgeving van Peize en omstreken.
Het is voor mij uiteindelijk een soort ontmoetingsplek geworden, waar ik mijn sociale contacten kan onderhouden, omdat ik daar in de gelegenheid ben, om bij elk nieuw bezoek elke keer weer andere mensen te ontmoeten, waar ik weer intensiever contact mee kan krijgen en waar ik leuke gesprekken mee kan voeren.
Meestal komen er geregeld mensen, die daar al vaste klant zijn en mij dan ook als zodanig herkennen en mij dan ook altijd weer aanspreken, omdat ik er ook weer ben.
Ik koop daar ook geregeld weleens een kleinood of iets anders, waar ik op dat moment belangstelling voor toon.
Meestal zit ik in de hoek bij de koffieautomaat en het personeel daar kent mij goed en weet, dat ik niemand lastig val door rustig op mijn plaats te blijven zitten.
Soms komt de cheffin Fennie langs met bekenden of kennissen van haar en wijst dan triomfantelijk naar mij met de woorden van: “Deze meneer is een plaatselijke bekendheid, die het gepresteerd heeft, om door zijn vele lopen de Landelijke Televisie te halen, maar zich er toch niet voor schaamt, om hier bij ons zijn bekertje chocolademelk te nuttigen”.
Waarop je dan direct op je vingers kunt natellen, dat er weer enkele mensen bij je komen zitten met de bekende vragen, over het hoe en het waarom van mijn daden en waarop ik dan meestal een klein strookje papier uitdeelde, waarop de beide internetlinken van de TV-programma’s Man Bijt Hond en RTV-Drenthe stonden vermeld.
Nu geef ik ze meestal verschillende kaartjes en eentje die mijn Visitekaartje mag voor gaan stellen, waarop ook mijn Web-Site naam op vermeld staat zodat men meer over mij kan lezen wat hun zou kunnen interesseren, men heeft dan namelijk zelf de keus wat men interessant vinden doet, dit heeft best wel voordelen dat ik nu mijn eigen Web-Site kan voorzien van allerlei informatie!!
Veel mensen hadden inmiddels al zo’n strookje papier gekregen, ik had het laatste jaar vanaf de eerste uitzending over mij, denk ik al, zo’n vierhonderd strookjes uitgedeeld.
Ik heb echt wel de indruk, dat de mensen het op prijs stelden, als ze zo’n klein strookje papier in de hand kregen gedrukt.
Ik zei dan altijd weer van, dat het geen enkele verplichting met zich mee bracht en dat het niet belangrijk was voor mij, om te weten, of ze wel of niet van dit strookje gebruik hadden gemaakt.
foto 022kHeel soms signaleerden omstanders, dat ik iemand zo’n strookje wilde gaan geven en die maakten dan vaak de opmerking van: “Daar gaat weer een strookje reclame van Johannes!”.
Waarop ik dan meestal zei, dat ik mijzelf aan het promoten was, omdat een ander dat niet voor mij deed.
Soms kwam er wel eens iemand, die vroeg om een extra strookje omdat hij of zij het is kwijtgeraakt en men het toch ook aan vrienden of kennissen wilde laten zien, wie ik ben en heel soms vroeg men mij ook om zo’n strookje, omdat men het zonder meer kwijt is geworden.
Helaas is het al eens voor gekomen, dat iemand mij wilde opgeven voor Man Bijt Hond en dat ik diegene snel uit de droom moest gaan helpen en deze persoon dan zo’n strookje gaf juist over bovengenoemd TV-programma met de betreffende uitzending over mij.
Spijtig voor diegene, maar iemand van de Aldi was die persoon dus al voor geweest!

Nu ik een eigen Web-Site heb, is het uiteraard veel gemakkelijker, om aan de mensen uit te leggen, wat of ze er allemaal in kunnen aantreffen, zodra ze mijn Web-Site bezoeken.
Ze komen vanzelf iets tegen, wat hen interesseert en lezen en kijken zelf wel of ze er verder mee zullen gaan.
Hebben ze haast, helaas, dan heb ik pech gehad, maar je hebt ook mensen, die zich blijkbaar interesseren in mijn visie, in mijn tips & adviezen, in mij als persoon, omdat ze tot de overtuiging zijn gekomen, dat ik mijn leven lang een interessant persoon zal blijven, zoals mij meer dan eens wordt verzekerd.

Dit was dus de vierde keer, dat ik op TV te zien was.

Het artikel wat in De Krant is verschenen plaats ik hier onder, zodat u dat ook nog een keertje zou kunnen lezen.
de krant pagina 1

de krant pagina 2

 de krant pagina 3

de krant pagina 4

Ik hoop, dat u ook van de talrijke foto’s kunt genieten in Mijn Foto Galerij, Johannes Luders.

DISCLAIMER