We hebben 201 gasten en geen leden online

Waarom ben ik in 1989 begonnen met lopen, wel, wegens het mij ontvallen van 2 goede vrienden.

ik achter de pc in 1989Deze foto is gemaakt in begin Mei 1989.
Als je goed kijkt, zie je, dat de tafel is aangepast, er is een inham in, niet omdat dit toevallig zo uit kwam bij de aankoop, maar deze werd bewust door mij aangebracht. Ik wilde wat dichter bij de monitor en het toetsenbord kunnen komen, om mijn computerwerkzaamheden gemakkelijker te kunnen uitvoeren.

Ik was toen gewoon een beetje extra ruimte nodig, omdat ik toen meer dan vijftig kilo zwaarder was dan ik nu ben in het jaar 2012.

Er zijn toch nog altijd mensen, die, -omdat ze mij niet lang genoeg kennen-, zodra ze mij zien, altijd de opmerking plaatsen van:

“Dat vele lopen van jou helpt toch helemaal niks, jij hebt nog steeds een buikje en dit had dus toch allang weg moeten zijn?!”

Op dat moment pak ik de bovenstaande foto van mij uit mijn rugzak, die dus genomen werd in Mei 1989, waarop ik dan die aan diegene laat zien, die deze opmerking tegen mij had gemaakt en ik wacht dan hun reactie af. Bij bijna al deze mensen valt de mond open van verbazing en ze vinden het ongelofelijk, dat iemand dat helemaal alleen en zonder enige vorm van dieet voor elkaar heeft gekregen. Ik wist het klaar te spelen met mijn eigen methode !
Sommige mensen zeggen weleens, dat dit een trucfoto is, maar stel, dat ik, op dat moment de toevalligheid aan mijn kant heb, dat er iemand in de buurt is, die mij van toen inderdaad zo fors heeft gekend. Die persoon vertelt dan meestal uit zichzelf:

“Ja, dat is Johannes van toen, zo ken ik hem van toen ik een computercursus van hem kreeg, hij was altijd al zo’n dikkerd!”.

Als je dan de verbazing ziet op het gezicht van diegene, die het eigenlijk nog niet wil geloven, dan is dat gewoon leuk om te zien, want het bewijs staat tegenover diegene en wel in levende lijve!

Een lieve vriendin, zij is voedingsdeskundige, ze heeft hier voor gestudeerd, het is een erkende HBO studie, u kunt haar informatiefoldertje vinden bij Bijzonderheden. Haar grootste passie is evenwel de fotografie en ze is hier al jaren lang mee doende. Ook deze folder vindt u bij Bijzonderheden.

Waarom ik over een vriendin begin:  Zij heeft mij uitgelegd, wat de reden is, van het onaangename feit, dat ik nog steeds mijn overtollige buikvet niet kwijt kan raken. Met het volgen van wat eenvoudige-, maar goed doordachte tips, ben ik nu serieus gestart (begin Februari 2013), ook slik ik wat extra vitaminen, om toch maar in voldoende hoeveelheden bepaalde tekorten aan te kunnen vullen. Het gaat wel tijd kosten, maar dat vind ik niet erg, want ik probeer zodoende eindelijk eens van mijn extra buikvet af te komen, ik eet anders, let goed op, wat ik tot mij neem en hoeveel en eventueel hoe vaak, alles met mate dus.

Nu toch even een serieus moment in mijn verhaal. De voornaamste reden, waarom ik begin april 1989 ben gestart met sportief lijnen, is, dat ik net daarvoor binnen een maand twee van mijn nogal dikke vrienden ter aarde moest helpen bestellen. Ze waren overleden aan het feit, dat hun hart het niet meer langer kon bolwerken, vanwege hun extreme overgewicht en vanwege de slechte gewoontes, die ze beiden hadden ontwikkeld met nauwelijks beweging te nemen en wel te veel eten! Deze beide jongens waren nog zwaarder dan ik, eentje was ruim 216 kilo en was twee jaar jonger dan ik en de ander woog ruim 189 kilo en die was toen vier jaar ouder. We hebben elkaar leren kennen op een bijeenkomst van best wel dikke mensen.
Nadat dit gebeurd was, ben ik ernstig gaan nadenken over mijn toekomst en ik constateerde voor mijzelf: Ik ga dus ook niet oud worden!
Aangezien ik met mijn ruim 154 kilo op dat moment in dezelfde conditie en omstandigheid verkeerde als zij, toen ze nog in leven waren, voelde ik mij verplicht, om bij mezelf toch maar een knop om te draaien, ten einde mijn leven een andere wending te kunnen geven, ik was immers daartoe wel gedwongen, vanwege het bovengenoemde vooruitzicht!

Ot-0120Sinds de dood van mijn broer Albert Luders, dacht ik al veel meer na over de sterfelijkheid van de mens.

We hadden hem al van jongs af aan Appie genoemd.
Helaas is hij op 27-09-1978 overleden en is hij exact op zijn verjaardag op 2 oktober begraven op de begraafplaats hier bij ons in Peize.

Hij is om het leven gekomen samen met een buurjongen, die Melle Sap heette.
Dat die jongen daarbij was, kwam, omdat ze samen op de Roder Kermis in 1978 mee hielpen op de Ketelwals, een kermisattractie.

Ze zijn beiden na afloop van hun werk in slaap gevallen in de caravan van Melle Sap, die bij het voormalige oude zwembad van Roden stond, daarbij heeft een van beiden blijkbaar een brandende sigaret in de handen gehad en deze is op het beddengoed terecht gekomen.
De beide jongens zijn toen gestikt en de caravan is daarna met hun er in uitgebrand, verschrikkelijk!

Ot-0121Ik weet nog, dat mijn vader toen met de politie daar heen moest, om hem te identificeren (voor zover dat nog mogelijk was) en deze confrontatie is die arme man niet in zijn koude kleren gaan zitten.

Hij is inmiddels zelf overleden en heeft geleefd van 16 juni 1935 tot en met 8 februari 2009, mijn vader is gecremeerd en bijgezet in zijn urn naast het graf van mijn broer.
Dit wilde hij zelf heel graag, omdat de man het beeld van zijn overleden kind van toen nooit meer kon vergeten en hij vanaf dat moment er de rest van zijn leven het hier heel erg moeilijk mee heeft gehad, omdat het zo noodlottig met zijn kind, mijn broer, was afgelopen.

Nu zijn ze weer bij elkaar, rust maar zacht samen.

Ik ben niet gelovig, maar ik weet zeker dat er meer is.

U mag het wel weten, op het moment dat ik dit intyp, lopen mij de tranen over de wangen want ik mis ze allebei nog heel erg!
Ik weet, dit hoort bij het leven, maar ik zal er toch nooit aan kunnen wennen, omdat het wel om deze mensen gaat, mijn vader en mijn broer.

U hebt al begrepen, dat bovenstaand stuk over mijn overleden broer en vader mij nog steeds emotioneert, maar ik wilde u deze geschiedenis toch niet onthouden, omdat het naar mijn mening een belangrijk onderdeel van mijn leven was en nog is !

pa en ma met broers en zussen

Achteraan van links naar rechts, Otto, Appie, Alie, mijn vader Lieuwe,
mijn moeder Johanna, ikzelf dus - Johannes, Greetje.

Vooraan mijn beide jongste broers van links naar rechts, Hendrikus Roelof en Harm.
Mijn ouders hadden dus 7 kinderen totaal.
 

Sinds de dood van mijn broer is mijn leven niet erg positief verlopen. Ik kreeg natuurlijk net zoals iedereen vaker dan eens met sterfgevallen te maken, maar als je na het overlijden van Appie, binnen twee jaar een totaal van zeven mensen moet ‘’weg brengen’’, de laatste drie verloor ik in één keer als drie vrienden van mij in de mist de Smildervaart in rijden en allen komen helaas te verdrinken.
In één klap drie vrienden verliezen is echt wel teveel van het goede! 
D
an krijg je geestelijk zo’n opdonder over al deze verliezen, dat het echt wel nodig was, dat je ergens bij iemand troost moest zoeken, om hierover na te praten. Jammer genoeg voor mij was die iemand er niet!
Helaas waren mijn familiaire betrekkingen niet goed te noemen en bleef ik zo met een hoop verdriet en onverwerkte gevoelens hierover rond zeulen en zocht ik troost en aanspraak op een manier, die eigenlijk niet goed te praten is, in een cafetaria in Roden.

frietjesbroodje kroketIk kon op dat moment gewoon niet anders. Ik heb in mijn hele leven nog nooit gerookt, kom dus ook totaal niet aan de drank, vanwege de negatieve ervaringen hier mee bij mijn familie, dus dan ga je iets doen, wat je dan als troost ziet, je gaat tussen de mensen zitten in een cafetaria, Jan Stob in Roden, om zo toch op deze manier ietwat aanspraak te krijgen.
Dit wil ik niet goed praten, maar er was op dat moment voor mij geen andere weg om met mijn verdriet en gevoelens om te gaan en zo had ik dus toch de broodnodige contacten met hele verschillende mensen opgebouwd, die in deze cafetaria als klant kwamen en met mij een gesprek aanknoopten, op deze manier had ik dus in ieder geval wat te praten, je kon, als gevolg hiervan gelukkig een luisterend oor vinden.
Je kunt natuurlijk niet elke dag daar uren blijven zitten zonder iets te bestellen, dus zo af en toe bestelde je wel wat eten, meestal junk food, want je wilde dit plekje niet kwijt raken. Ik vond het er gezellig en het was er vertrouwd, mensen hadden echt wel een luisterend oor voor mij, ja het voelde er altijd ontzettend knus en warm!
frikandel speciaalgehaktbalDat dit soort leven op deze manier in de loop der jaren bij mij de nodige kilo’s er aan deden zetten, is dus heel goed voor te stellen! In het jaar 1978 toen mijn broer overleed, woog ik ongeveer 87 kilo, ruim tien jaar later woog ik ruim 154 kilo, ik ben dus dik 67 kilo zwaarder geworden in die tien jaar en dat is uiteraard geen gezond gewicht meer.

Als mijn beide vrienden toen dus niet waren overleden, had ik in 2012, als ik het al overleefd mocht hebben, hoogstwaarschijnlijk ver boven de tweehonderd kilo gewogen. Misschien wel tegen de driehonderd kilo, zoals je wel eens op de TV ziet!

Toen ik dus in de maand Maart 1989 twee van mijn dikke vrienden verloren had, wist ik, wat ik te doen had, dit kon zo niet langer duren, want mijn leven stond op het spel, dat was wel zeker op dat moment, ik zou dus zo niet oud meer worden, daar was ik me heel goed van bewust geworden.
Ik heb mij toen voorgenomen, om net zoals bij de Militaire Dient, elke dag een flink eind te gaan lopen.

soldaat eekhoorn fotoDat dit niet een gemakkelijke klus zou worden wist ik dus echt wel, maar, wat je allemaal kunt bereiken met zelfdiscipline, wilskracht en een stevige portie doorzettingsvermogen en de power van het bij jezelf kunnen afzien, is gewoon niet voor te stellen. Ik ben vanaf begin april 1989 begonnen met om half 5 in de morgen mijn zes kilometer te gaan lopen.
Waarom zo vroeg? Heel eenvoudig, mensen beoordelen anderen direct, om wat ze zien, in mijn geval zou dat betekenen, dat als ik dit dus gewoon overdag in het openbaar zou doen, er gegarandeerd op en aanmerkingen richting mijn persoon zouden worden geventileerd.
Dus voor mij demotiverend tot en met, je houdt dit dus nooit vol!

Als je zo vroeg bij de weg bent is er niemand, die commentaar kan geven op al jouw inspanningen. Géén demotivatie dus! Jij komt elke dag helemaal gebroken terug in huis, want je bent zo eigenwijs, om vanaf de eerste dag de zes kilometer vol te maken, het was in 1989, dat ik er toen ruim twee en een halve uur over deed en tegenwoordig loop ik dat kleine stukje ‘s morgens in ± 52 minuten maximaal!

Ik heb dagen gehad, dat ik echt de hele wereld vervloekte vanwege de pijn, het afzien, alle ongemakken, die hieruit voortkwamen, de moeilijkheden, die er soms ook het gevolg van waren, maar ook voor alle overwinningen, die er toch zo langzamerhand aan zaten te komen, het heeft mij alleen maar sterker en sterker gemaakt!
Dat dit niet van een leien dakje zou lopen, dat was mij direct vanaf het eerste moment wel bekend, maar ik ben er toch aan begonnen en heb standvastig volgehouden en nu ben ik ontzettend blij met wat ik allemaal heb bereikt.
Mijn ex heeft soms wel eens hoofdschuddend tegen mij gezegd, dat ik helemaal bezeten hiervan was en dat ze soms erg aan mijn gezonde verstand ging twijfelen, omdat ze vond, dat dit afbeulen toch niet gezond en normaal kon zijn. Ik zei dan meestal: Ik doe het mijzelf aan, maar ik weet, waarom ik door moet gaan, het moet en zal me gewoon gaan lukken!
Alleen, omdat ik het zelf wilde en mezelf ertoe dwong, heb ik het dus ook voor elkaar gekregen maar dit wel tegen een hele hoge prijs!geef acht
Ik heb in mijn Militaire Diensttijd van een hele goede sportleraarinstructeur een speciale ademhalingstechniek mogen leren, die mij nu nog van pas komt, ik profiteer al meer dan 35 jaar van deze aangeleerde techniek van deze man.
Het was ontzettend moeilijk, om dit zelf bij het lopen in de praktijk te brengen.
Het gaat om het zuurstofgehalte in je bloed, als je dit altijd tot 100% weet vast te houden, vanwege deze speciale ademhalingstechniek, dan signaleren jouw hersenen, dat er voldoende zuurstof is en hoeft jouw hart niet zo snel te pompen en gaat die dus vanzelf langzamer slaan, want er is immers altijd voldoende zuurstof!
Mijn hartslag is op een rustmoment soms maar amper 30 slagen per minuut!
Als ik echter aan het lopen ben, is mijn hartslag meestal rond de 30 tot 50 slagen per minuut.
Moet ik mij meer inspannen, vanwege een zwaardere rugzak, schuin omhoog lopen, tegen de wind in gaan, dan presteert dit tikkertje van mij, om het dan nog rond de 35 tot 65 slagen aan te houden, onvoorstelbaar, maar het is wel zo dat ik op zulke momenten altijd eventjes wil kijken op mijn hartslagmeter en dan verwonder ik mijzelf over de prestatie, die ik lever, je loopt tegen de wind in, gaat een schuine weg omhoog en sjouwt met een slordige 25 kilo in je rugzak en je hart slaat maar zo’n 36 slagen per minuut met al die inspanningen tegelijk en in die condities.
Dan sta je echt wel te kijken van je goede beheersing van deze speciale ademhalingstechniek!
Als ik onderweg met iemand ga staan te praten dan staat mijn hartslagmeter toch meestal in de buurt van 80 tot 90 slagen per minuut!
Je praat weliswaar met armbewegingen en je toont je emoties en toch verwacht je niet, dat dit juist je hartslag doet verhogen, erg verwonderlijk.
Maar voor mij is dit allang de meest normale zaak van de wereld geworden.
De meeste mensen, die mij wat langer kennen, die weten, dat ik altijd even rustig en kalm ben en zeer berekenend in de omgang.
Ik ben een erg vredelievend persoon, maak mij nergens druk over, omdat je hier helemaal niets mee opschiet, maar alleen jezelf er maar mee hebt.
hartOm de tijd maak ik mij al helemaal niet druk, de meeste mensen, die mij kennen, weten, dat ik hier geen enkele boodschap aan heb. Ik zeg altijd tegen de mensen van: “De beste en ook de gezondste manier van onthaasten is, dat je weet, dat je niet sneller kunt lopen en dat je je om die tijd dus ook helemaal niet druk moet gaan maken, want je kunt toch niet sneller dan jouw benen je kunnen dragen, simpel toch. Je wint er dus helemaal niets mee!”. Ik heb wel een horloge om, die de tijd kan aangeven, maar dat geeft alleen maar mijn hartslag aan want die vind ik veel belangrijker! Die tijd redt zich best wel! Soms denken mensen wel eens, dat door mijn instelling het over kan komen als onverschilligheid of niet geïnteresseerd zijn in iets, maar daar vergist men zich behoorlijk in, ik ben wel degelijk met iets bezig, maar als ik hier een goed gevoel bij heb, dan weet ik, dat het wel goed gaat komen en dan maak ik me daar dus helemaal niet druk over. Komt dan tijd, komt dan raad!
 
Ik heb maar één echt advies aan iedereen:
Maak je niet druk om dingen, die het niet eens waard zijn, bekijk het ook eens van een andere kant, wat los je er mee op als je je hier wel zo druk om gaat maken, niets toch? Dan heeft het dus geen enkele zin, om je er druk over te maken!

Ik gebruik nu al meer dan 35 jaar deze speciale ademhalingstechniek op die momenten, dat ik weer wil gaan lopen. Het is een soort tweede natuur geworden en mijn hersenen schakelen erg gemakkelijk om naar die speciale ademhalingstechniek met die simpele gedachtengang, die elke militair wel herkend uit zijn of haar exercitietijd: Links, twee, drie, vier, Links, twee, drie, vier.
Krijgen jullie ook weer de goede herinneringen terug aan je eigen militaire diensttijd, als jullie dit lezen? Ik vermoed haast van wel, ook al had je eventuele negatieve ervaringen in die tijd, die je weg hebt gedrukt naar je onderbewuste, je weet vast wel, wat ik bedoel. Op het moment, dat ik weer aan de wandel ga, dan heb ik maar enkele seconden nodig, om mijn hersenen om te schakelen naar die tweede natuur, die speciale aangeleerde ademhalingstechniek van ruim 35 jaar geleden, ik roep heel eenvoudig in mijn hoofd de volgende simpele opdracht op: Links, twee, drie, vier, Links, twee, drie, vier, terwijl ik op hetzelfde moment, dat ik mijn linkervoet vooruit zet, samen met het bijbehorende in mijn hoofd opgeroepen ritme en dan hoef ik er verder helemaal niet meer over na te denken over, hoe ik dan ook al weer moet ademhalen en waar ik dan met name op moet letten, bij dat speciale ademhalingstrucje. Waarom al dat lopen banner
Nee hoor, mijn hersenen nemen de regie simpelweg weer over en dan gaat bij mij alles op de automatische piloot, omdat dit nu eenmaal al meer dan 35 jaar mijn ingeplande ritme van het lopen is. Dit duurt nog geen tien seconden en ik heb direct dat ritme en de daarbij behorende ademhalingstechniek weer opgepakt.
Net zo makkelijk toch!? Nee mensen, ik weet dat het voor mij makkelijk is, omdat ik hier al ruim 35 jaar bewust mee bezig ben, maar als je dit ook zou willen leren, dan zal de periode, die je daarvoor nodig zou hebben, om het goed te doen (zoals ik het in het verleden geleerd heb in de dienst) erg tegenvallen. Het heeft mij zelf ruim drie maanden gekost, om het aan te leren. Ik zat bij de infanterie, dus ik heb alle dagen genoeg kunnen oefenen, want ieder daar was gewend, om elke dag te lopen, je was vervolgens aan het exerceren, aan het gymmen, op de hindernisbaan je longen uit je lijf aan het rennen. Ik heb te vaak moeten meemaken, dat ook ik net als alle andere jongens buiten adem terug kwamen van een oefening, of van een mars, of van welke andere sportieve activiteit ook, maar zodra ik dan terug kwam op mijn kamer, dan had ik gewoonweg een forse tijd nodig, om weer op krachten te komen. Niet zonder reden kregen we allen de Coopertest, om te zien of onze conditie ook vooruit ging. Die werd natuurlijk steeds beter en beter in de loop van de tijd. Ik ben helaas de naam van onze sportleraarinstructeur kwijt, maar ik ben hem nog steeds ontzettend dankbaar voor, wat ik van hem geleerd heb in 1977 - 1978, toen ik mijn militaire diensttijd moest ondergaan, het was zwaar, maar ook goed voor mij en ik denk nog steeds met weemoed terug aan die tijd. Ik heb veel geleerd, de kameraadschap daarbij onderling was van grote waarde voor mij en ook voor de jongens, maar de eventuele negatieve dingen hoorden bij die tijd, je was tenslotte dienstplichtig militair, er werd voor jou gedacht.

GastenboekGASTENBOEK

Voor een ieder, die het leuk vindt om te laten weten wat hij of zij van mijn Web-Site vindt, heb ik nu ook een gastenboek.

Dit kan via Mijn Gastenboek bij Home.

Let wel, er is Censuurcontrole, als u dus merkt dat u iets niet kunt versturen, dan zult u uw commentaar moeten herzien!

We willen het tenslotte wel netjes houden op mijn Web-Site.
 

DISCLAIMER