We hebben 91 gasten en geen leden online

Opstarten van het RDAC in Roden.

het rdac in rodenTijdens mijn vrijwilligerswerk in Peize is mij in het verleden gevraagd door een medewerkster van het Maatschappelijk Werk (toen gevestigd in Peize in het gebouw De Essen) Ineke Hagenauw heette ze geloof ik, of ik voor een goede kennis van haar, ene Mabel, bereid was, om die te helpen met het opstarten van een soort ontmoetingshuis voor mensen, die van diverse aandoeningen geestelijk nog bij moesten komen, na een zware en moeilijke tijd die ze hierdoor gehad zouden hebben.
Omdat we vrijwel dagelijks elkaar daar zagen (ze had zitting naast het computerlokaal) wist ze dus van mij, dat ik in het verleden ook in de bouw had gewerkt als timmerman, want we spraken elkaar soms wel eens in het voorbij gaan.
mabel van het rdac rodenDat wetende, vroeg ze mij dus, of ik dat voor Mabel zou willen doen, omdat ze daar nog maar net begonnen waren in het voormalige oude arbeidsbureau tegenover het oude gemeentehuis, er moest daar nog ontzettend veel opgeknapt worden en ze zochten eigenlijk iemand, die handig genoeg zou zijn, om hen hierbij te kunnen helpen, ten einde die klusjes aan te gaan pakken.
Ik stemde er in toe en er werd een eerste afspraak gemaakt en daar ging ik uiteraard heen. Ik ontmoette daar twee dames, Mabel en Juul, ze bleken beiden capabel genoeg te zijn, om zo'n ontmoetingshuis te kunnen runnen, elk van hen alleen ook wel. Er werd aan mij uitgelegd, wat de bedoeling was van hun plannen en hoeveel tijd ze nog hadden, voordat de zaak open zou gaan en dat duurde nog enkele weken, als ik het mij nog goed herinner. En zo ging ik een paar keer per week lopend naar Roden naar het nieuwe RDAC, wat immers zou worden opgericht, om daar allerlei klussen te doen, dit natuurlijk helemaal op vrijwillige basis als mijn uitdrukkelijke rechtspositie!
Ik heb daar gereedschapsrekken aan de muur gemaakt, een grote tafel, waar veel etenswaren in de toekomst op toebereid zouden worden, ik heb kastwanden gemaakt, een scheidingswand met een kastwand er tegenaan, elektrische bedradingen aangelegd en wat er allemaal bij hoorde, zoals schakelaars en stopcontacten, ik heb een plafond boven een bar aangepast, ik heb onnoemelijk veel andere dingen gedaan in die enkele weken, nogmaals het is teveel, om op te noemen.
Toen alles klaar- en ingericht was en de opening als een voldongen feit had plaats gevonden, mocht ik daar gewoon blijven komen, want ze zagen mij eigenlijk als een soort vrijwilliger, die de mensen best kon helpen met de dingen, die daar aangeboden werden en dat heb ik dus in het begin heel veel gedaan. Ik assisteerde bij het timmeren, kleien, schilderen, koken en vele andere bezigheden, die men voor deze mensen had bedacht en de mensen waardeerden het erg. 
Ook gaf ik daar les met de PC, ik was daar beslist heel erg bedreven in, want ik deed in die periode niet anders dan lesgeven in die materie, dus dit kon er ook nog wel bij.
gereedschapsrekDe mensen vonden het altijd erg fijn, dat ik er steeds weer kwam en ze vroegen altijd weer over het feit, waarom ik toch altijd maar weer lopend naar Roden toe kwam, Mabel en Juul vonden dit toch ook wel wat hebben en ik nam voor hen en voor de bezoekers meestal een paar lege koffieblikken mee, waar ongeveer tien kilo koffie in had gezeten, want deze blikken hadden ze op de Essen vaak genoeg over en de liefhebber van zo'n blik mocht er dan rustig eentje meenemen. Op deze manier bracht ik dus geregeld die lege koffieblikken mee naar het RDAC. Na enkele jaren is Mabel naar een andere plaats gegaan vanwege haar werk, ze kon een hogere functie bekleden. Bij het RDAC hadden ze toen bedacht, om gezamenlijk, maar wel ieder voor zich een soort boek te gaan maken voor Mabel, dus ieder kreeg ruimte voor een eigen bladzijde met zijn of haar verhaal erop, bedoeld voor Mabel ten afscheid. 
Zo werd dit ook aan mij gevraagd en daar heb ik uiteraard gehoor aan gegeven, want ik kon prima met haar overweg en ik vond het ook jammer, dat ze toentertijd weg ging omwille van haar werk. Het was haar keus.
mabel van het rdacjuul van het rdac rodenIn die periode hadden mijn ex-vrouw en ik het ontzettend zwaar met onze dochter. 
Onze dochter is toen op vrij jonge leeftijd weggelopen, wij hadden slechts nog zeer sporadisch contact met haar. Dit speelde op dat moment, dat ze 16 jaar was, het was in 1998, dit vergeet je niet gemakkelijk als ouders!
Toen dat in die periode gebeurde, heb ik heel vaak mijn hart mogen luchten bij Juul en er werd dus nog wel eens een traantje door mij gelaten, omdat er iemand was, die naar mij wilde luisteren, dankzij Juul kon ik er dan weer eventjes tegen aan en dat ben ik dus nooit vergeten.
Mijn ex-vrouw en ik hebben toen een hele zware tijd gehad. Dat manifesteerde zich in het slecht voor jezelf zorgen, slecht eten, bijna altijd slapeloze nachten hebben, erg veel ongerustheid, ontzettend veel zorgen over, wat er met onze dochter allemaal kon misgaan.
Op een gegeven moment waren wij beiden niet meer om aan te zien, we waren echt getekend door die ellende, we waren beide enkele tientallen kilo's kwijt geraakt! Tot dat eindelijk na 124 dagen wij een telefoontje kregen van de Jeugdzorg Drenthe, dat ze onze dochter eindelijk gevonden hadden, het ging goed met haar. U kunt zich voorstellen, hoe gelukkig mijn ex-vrouw en ik toen waren met dat telefoontje!
Helaas hebben alle goede bemoeienissen van Jeugdzorg Drenthe en andere instanties niet het gewenste resultaat gehad, waar wij als ouders wel al zolang op hadden gehoopt, ze kwam dus nog steeds niet thuis en liet zelden van zich horen.
Daarom leest u bijna onderaan dat stukje over een luisterend oor en zonder enig contact met mijn kind op die bladzijde.
U begrijpt, dat dit een erg zware wissel op zowel mijn ex-vrouw als mij heeft getrokken. Gelukkig had zij (ook nu nog) een goede vriendin in de nabijheid van haar huis enkele straten verderop en kon ze haar verdriet en zorgen daar kwijt, omdat er ook voor haar verder niemand was, waar zij naar toe kon gaan. Ook haar familiaire omstandigheden waren dezelfde als mijn familiaire omstandigheden, alleen omdat we elkaar leuk vonden jaren geleden en met elkaar verder wilden gaan, waren de beide families echter een afwijzende mening toegedaan over onze verbintenis. Maar daar hebben wij ons toch maar niets van aangetrokken en we waren op een gegeven moment 33 jaar getrouwd en hadden gedurende vrij lange tijd een hechte band met elkaar, maar erg veel geluk met onze beide kinderen hebben we dus niet mogen hebben. Helaas heb ik toch op 15 mei 2012 besloten uit huis te gaan, vanwege de steeds meer oplopende spanningen, die er tussen ons drieën in de laatste acht jaren van ons huwelijk waren ontstaan. Ik ben inmiddels officieel gescheiden op 3 oktober 2012. Mijn huwelijk is jammer genoeg gestrand. Als het niet meer werkt, dan kun je elkaar toch maar beter de vrijheid terug geven. Er is niemand bij gebaat, om de gezinsband tegen beter weten in, in stand proberen te houden. Wij allen moeten toch verder met ons eigen leven, niet waar? Het heeft helaas zo moeten zijn.
wij samen op 3 juni 2006Heel af en toe liep mijn ex-vrouw wel eens met me mee en dan zagen de mensen, dat wij nog steeds hand in hand liepen, dat was dus nog de band die we na dik 35 jaar helaas moesten verbreken. Je bent ook maar een mens!
Met al die zorgen kon ik dus bij Juul terecht, we hadden geregeld een beladen emotioneel gesprek onder vier ogen, want het is zwaar, als je met deze lasten alleen moet blijven rondlopen, maar ik kon dus mijn ei gelukkig kwijt, anders had ik het zeker nog moeilijker gehad in die periode. Want zonder hulp, draag je deze zware last helemaal alleen en dan ga je op een gegeven moment door de knieën, omdat je het gewicht niet meer alleen kunt dragen. En zonder enige hulp kom je dan bijna niet meer overeind.
Ik ben nog steeds erg dankbaar, dat Juul mij geregeld wilde aanhoren, ze weet dit zelf ook, omdat ik haar dat verteld heb.
Gevoelig momentIk ben een gevoelig mens (zoals de meeste mensen wel weten, die mij wat beter kennen) en u begrijpt, dat ik hier veel moeite mee heb, om dit bovenstaande toch op mijn Website te plaatsen, maar anders zou u niet begrijpen, waarom ik tegen bepaalde dingen anders aankijk, dan dat mensen van je zouden verwachten. Ik was toen heel druk bezig en dat was maar goed ook, want anders had ik het niet gered in die erg zware en moeilijke periode van ons beider leven van mijn ex-vrouw en mij. We hadden elkaar tenslotte al hard genoeg nodig en we rekenden op elkaars steun en zo zijn we erdoor gekomen.
We hebben het een plaats gegeven, die moeilijke tijd rondom onze dochter, we moesten verder, maar we hoopten, dat ze ooit weer contact met ons zal gaan zoeken en weer geregeld bij ons over de vloer gaat komen, maar wanneer zal de tijd ons ooit wel gaan leren. Inmiddels komt ze door onze scheiding wel weer thuis bij haar moeder, omdat ik uit huis ben gegaan. Ik ga hier niet verder over uitweiden, want dan komt alle ellende weer naar boven en ben ik weer een zakdoek nodig, word ik weer emotioneel door deze gang van zaken, ben ik weer uren van slag en heb ik weer huilbuien omwille van onze dochter en daar bedank ik nu stichtelijk voor, dit is te vaak het geval geweest in het verleden.
Ik had dus in die moeilijke periode gelukkig veel andere dingen aan mijn hoofd, ik zal proberen u een schets te geven van, wat er ongeveer per week door mijn handen heen ging in die tijd, dus rond het jaar 2000, dit was ongeveer de inhoud van de dag:
richting volgenElke morgen om half 5 liep ik (nu niet meer) mijn 6 km. Kwam thuis, douchen, eten, zette de PC aan en begon met de werkzaamheden betreffende het cursus- materiaal voor de computercursussen. Die ging ik doen, tot een uur of half 9, de PC weer uit, naar de Essen toe lopen, eventueel het nieuwe cursusmateriaal gaan vermenigvuldigen en boekwerken er van maken, cursussen geven. Ik was vaak rond 1 uur in de middag weer thuis, liep naar Roden naar het RDAC, gaf daar ook cursussen en hielp het personeel en de bezoekers daar, liep weer terug naar Peize, dan avondeten, mijn PC weer aan, om dingen van die dag verder uit te gaan werken, rond 21.00 uur de PC weer uit en naar bed, om vervolgens rond 4.15 uur in de morgen weer uit bed te stappen, om dan om half 5 weer te gaan lopen. Soms zeiden mensen wel eens tegen mij: Waar haal jij al die energie elke dag toch vandaan, om dit zo vol te kunnen houden? Waarop ik dan meestal zei: Ik heb nog voldoende energie over, maar die kan ik nergens meer kwijt als de dag voorbij is, dus dan blijf ik het restant van die energie maar bewaren voor de volgende dag, want dan heb ik het weer nodig!
In de zomer kwam daar als extra ook nog eens het Peizer zwembad bij, als ik rond half 6 weer thuis kwam, ging ik eerst nog eventjes rustig zitten om rond 6.15 uur naar het zwembad te lopen, ik was altijd te vroeg, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Mensen hebben het altijd over een Drents kwartiertje, nou die zit er bij mij altijd voor de tijd, dat ik ergens moet zijn. Ik heb een hekel aan te laat komen en dan wetende, dat er iemand op mij zit te wachten. Draai het maar om, zeg ik dan altijd. Als je te vroeg bent is er nooit iemand, die daar een klacht over uit gaat spreken. Meestal wordt dit juist heel vaak gewaardeerd en heb je zelfs een kans, dat men zegt, dat het mooi uitkomt als extra tijd, die je dan over hebt.
jezelf bekijkenRond 7 uur lag ik al in het water en soms wel eens wat eerder en zwom mijn 50 baantjes van 25 meter, kleedde mij om, liep weer terug naar huis, waar ik meestal tegen 8 uur weer terug was, nam wat eten en ging dus naar de Essen, om daar rond half 9 weer te beginnen. 
Het cursusmateriaal werd dan meestal in het weekend geboren bij mij thuis. En in het weekend was het zonder die cursussen en het RDAC vaak hetzelfde als elke doordeweekse dag, alleen dan werkte ik thuis aan het cursusmateriaal en nam dit 's maandags mee naar de Essen, om te vermenigvuldigen en er boekjes van te maken. U kunt rustig zeggen, dat er weinig vrije tijd in zo'n week heeft gezeten, maar dat vond ik niet erg, het gaf afleiding van de ellende om onze dochter en bracht die wat op de achtergrond, evenals de zorgen om onze zoon en zijn zwakke gezondheid, maar er waren maar heel weinig mensen toen, die van deze ellende om onze dochter en de slechte gezondheid van onze zoon afwisten. Je loopt er nu eenmaal niet mee te koop. Dit is nu eenmaal iets, wat je als ouders alleen moet zien te dragen.
U begrijpt, dat ik toen elke dag ontzettend veel energie verbruikte en dat ik ’s avonds hierdoor altijd als een blok in slaap viel, want het is vanzelf natuurlijk een keertje op, de accu was bijna leeg, dus moest ik mezelf 's nachts weer bijladen met een goede nachtrust.

Wij hebben twee kleinkinderen van onze dochter.
Ze waren beide altijd ontzettend blij, als ze weer eventjes naar Opa en Oma mochten gaan.

Onze zoon leeft inmiddels niet meer, hij is gestorven op 12 Februari 2015, hij is maar 34 jaar geworden. 

Beste mensen, zoals jullie wel door hebben, ik heb een hoop ellende in mijn leven moeten dragen en verwerken, ik heb er toch altijd iets van proberen te maken met veel moeite, ik heb mijn best altijd gedaan met mijn vrijwilligerswerk, maar het heeft mij nagenoeg nooit iets opgeleverd, behalve dan een dankjewel voor je geboden diensten en wellicht zal dit helaas nooit meer gaan worden, is mijn ervaring na al die jaren.
Ik ben toch altijd optimistisch en goed gehumeurd en ik mag graag altijd onschuldige humor op mensen loslaten, zo kent bijna iedereen mij, maar ik hoop toch nog, dat er ooit eens een radicale ommekeer voor mij zal optreden. Ik heb inmiddels een nieuwe levensgezellin mogen vinden sinds vrijdag de 13e juni 2014, haar naam is Adriana.

Johannes Luders

DISCLAIMER