We hebben 32 gasten en geen leden online

Mijn historie met de Sociale Werkvoorzieningschap De Zevensprong in Tolbert.

zevensprong
Vanwege het feit, dat ik in het verleden al bij twee verschillende WSW bedrijven had gewerkt, namelijk bij de WSW- Noordenveld in Roden en de WSW -Trio bedrijven in Sappemeer, heb ik via de Gemeente Peize weer geprobeerd om weer bij een WSW- bedrijf aan de slag te komen.
Ik heb het wel natuurlijk weer bij de WSW- Noordenveld geprobeerd, maar daar hadden ze geen interesse in mij werd er gezegd.
Dus dan maar een andere WSW in de buurt. Er bleek er ook een te zitten in Tolbert, geheten de Zevensprong en daar heb ik mijn geluk geprobeerd, maar dit is een erg lange procedure geworden, zoals wel te zien is in het overzicht achter de keuze Werkervaring, daarna de Zevensprong en dan de 6 keuzes.
Nadat ik eindelijk geplaatst was op 23 maart 1987 is het helaas niet helemaal gegaan, zoals ik eigenlijk wel gehoopt had. Het ging zelfs bergafwaarts met mij.
Ik was geplaatst met de rechtspositie van behoud van een uitkering voor een periode van 2 tot 3 maanden, om te zien of ik hier ook weer uit de voeten kon komen, maar dat ging niet helemaal, zoals het moest zijn, want als men mij vooraan bij een lopende band een plaats liet innemen, dan konden al diegene, die na mij kwamen er niet tegen grijpen, omdat ik te vlot wilde werken. 
En als men mij dus achteraan een lopende band plaatste, dan was het exact andersom, ik kon de helft van de tijd gaan zitten duimen draaien en dat begon erg snel te vervelen, want ik hou van aanpakken en vlot werken, als het even kan. Als dit te lang zo gaat duren dan komt er vanzelf een moment, dat je je ei niet meer kwijt kunt, omwille van je werk op die plaats en dit begon echter hoe langer hoe meer een wissel op mij te trekken, totdat ik het geestelijk helemaal niet meer kon bolwerken en door begon te draaien op die specifieke werkplek.
wsw werkIk mocht in overleg met mijn werkmeester daarna een bepaalde periode dagenlang achter elkaar in een hoekje blijven zitten en helemaal niets meer doen. Ik zorgde er wel voor, dat ik niemand van zijn of haar werk afhield en zo gingen er een paar weken voorbij, totdat ik het helemaal niet meer zag zitten en dit had de bedrijfsarts op een gegeven ogenblik ook in de gaten en die heeft er toen werk van gemaakt, dat ze mij maar beter naar huis konden sturen in overleg met zijn meerderen, waaronder mijn werkmeester en zo is aan die periode ook helaas een einde gekomen met een medisch getuigschrift als eindresultaat met daarop de verklaring, dat ik niet in staat werd geacht tot het verrichten van regelmatige arbeid.

Toen was het dus echt afgelopen.

DISCLAIMER